فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٨١ - ٤ مخالفت با صلح حديبيه

در نتيجه، خالد بن وليد، يكى از سرداران سپاه دشمن وقتى جبل عينين را خالى از تيرانداز ديد فرصت را غنيمت شمرد، و با فوج تحت فرماندهى خود، به آن نقطه حمله كرد، و پس از كشتن ده نفر باقيمانده، از پشت سر به مسلمانان حمله كرد و پيروزى قبلى به شكست تبديل شد.[١]

٤. مخالفت با صلح حديبيه

سال ششم هجرت، پيامبر گرامى، آماده آغاز عمره مفرده، با ياران خود شد و سلاحى، جز سلاح مسافر همراه نداشتند، وقتى به سرزمين حديبيه رسيد كه مرز سرزمين حرم است با مقاومت مشركان مكه روبرو شد و آنها به هيچ قيمت حاضر نشدند كه راه را براى زيارت پيامبر و يارانش بگشايند، سرانجام به اين نتيجه رسيدند كه طرفين تصميم بگيرند كه امسال از عمره صرف نظر شود، و سال آينده راه براى عمره مسلمانان باز باشد و صلح نامه اى كه داراى بندهاى مختلفى بود ميان طرفين به امضاء رسيد، آنگاه كه صلح نامه به امضا رسيد، عمر بن خطاب خشم خود را از اين قرارداد، ابراز كرد و گفت:«آيا اين قرارداد موجب ذلت و خوارى ما از نظر دينى نيست؟».(٢)

پس از گفتگوهاى زيادى، او و همفكرانش ساكت شدند و پيامبر راه مدينه را در پيش گرفت و آينده ثابت كرد كه پيامبر با عقد قرارداد صلح، منافع بسيار زيادى را كسب كرده است و راه را براى گسترش اسلام گشوده است، و لذا دو سال نگذشته بود كه پيامبر به مكه بازگشت و دژ شرك را فتح كرد و خانه توحيد را از لوث بتها پاك ساخت.